باب مَنِ اسْتَعَانَ بِالضُّعَفَاءِ وَالصَّالِحِينَ فِي الْحَرْبِ
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَلْحَةَ، عَنْ طَلْحَةَ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ رَأَى سَعْدٌ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ لَهُ فَضْلاً عَلَى مَنْ دُونَهُ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَلْ تُنْصَرُونَ وَتُرْزَقُونَ إِلاَّ بِضُعَفَائِكُمْ ".
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Муҳаммад ибн Талҳа бизга айтди, Талҳадан, Мусъаб ибн Саъддан, у деди: Саъд розияллаҳу анҳу ўзининг пастидагилардан устунлиги борлигини (ўйлади). Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сизлар фақат заифларингиз (баракати) билан нусрат бериласизлар ва ризқланасизлар эмасми?», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعَ جَابِرًا، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنهم ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَأْتِي زَمَانٌ يَغْزُو فِئَامٌ مِنَ النَّاسِ، فَيُقَالُ فِيكُمْ مَنْ صَحِبَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَيُقَالُ نَعَمْ. فَيُفْتَحُ عَلَيْهِ، ثُمَّ يَأْتِي زَمَانٌ فَيُقَالُ فِيكُمْ مَنْ صَحِبَ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيُقَالُ نَعَمْ. فَيُفْتَحُ، ثُمَّ يَأْتِي زَمَانٌ فَيُقَالُ فِيكُمْ مَنْ صَحِبَ صَاحِبَ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَيُقَالُ نَعَمْ. فَيُفْتَحُ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амрдан, у Жобирдан эшитди, Абу Саъид Худрий розияллаҳу анҳумдан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Бир замон келадики, одамларнинг бир гуруҳи ғазот қилади, ‹Сизлар орасида Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ҳамроҳ бўлган киши борми?› дейилади, ‹Ҳа› дейилади, шунда уларга (ғалаба) очилади. Сўнг бир замон келадики, ‹Сизлар орасида Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларига ҳамроҳ бўлган киши борми?› дейилади, ‹Ҳа› дейилади, шунда (ғалаба) очилади. Сўнг бир замон келадики, ‹Сизлар орасида Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларининг ҳамроҳига ҳамроҳ бўлган киши борми?› дейилади, ‹Ҳа› дейилади, шунда (ғалаба) очилади».