حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنَا سِنَانُ بْنُ أَبِي سِنَانٍ، وَأَبُو سَلَمَةَ أَنَّ جَابِرًا، أَخْبَرَهُ. حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ سِنَانِ بْنِ أَبِي سِنَانٍ الدُّؤَلِيِّ، أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، غَزَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَدْرَكَتْهُمُ الْقَائِلَةُ فِي وَادٍ كَثِيرِ الْعِضَاهِ، فَتَفَرَّقَ النَّاسُ فِي الْعِضَاهِ يَسْتَظِلُّونَ بِالشَّجَرِ، فَنَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم تَحْتَ شَجَرَةٍ فَعَلَّقَ بِهَا سَيْفَهُ ثُمَّ نَامَ، فَاسْتَيْقَظَ وَعِنْدَهُ رَجُلٌ وَهْوَ لاَ يَشْعُرُ بِهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ هَذَا اخْتَرَطَ سَيْفِي ". فَقَالَ مَنْ يَمْنَعُكَ قُلْتُ " اللَّهُ ". فَشَامَ السَّيْفَ، فَهَا هُوَ ذَا جَالِسٌ، ثُمَّ لَمْ يُعَاقِبْهُ.
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, Синон ибн Абу Синон бизга айтди, ва Абу Салама, Жобир унга хабар берди; (яна) Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Иброҳим ибн Саъд бизга айтди, Ибн Шиҳоб бизга хабар берди, Синон ибн Абу Синон Дувалийдан, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумо унга хабар бердики, у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ғазот қилди. Уларни тушлик вақти тиканли дарахтлари кўп бир водийда (уйқу) тутди, одамлар тиканли дарахтлар (орасида) дарахт соясида (дам олгани) тарқалдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир дарахт тагига тушиб, унга қиличини осиб қўйди, сўнг ухлади. У уйғонди, олдида бир киши бор эди, у (Набий) уни сезмаган эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу (киши) қиличимни (қиниидан) суғуриб олди», деди. (Киши): «Сени (мендан) ким ҳимоя қилади?», деди. Мен (Набий): «Аллаҳ», дедим. Шунда у қилични (қинига) қайтарди, мана, ўша ўтирибди. Сўнг у (Набий) уни жазоламади.