حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " نُصِرْتُ بِالصَّبَا، وَأُهْلِكَتْ عَادٌ بِالدَّبُورِ ".
Одам бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Ҳакамдан, Мужоҳиддан, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Мен сабо (шарқ) шамоли билан нусрат берилдим, Од (қавми) эса дабур (ғарб) шамоли билан ҳалок қилинди».
حَدَّثَنَا مَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَأَى مَخِيلَةً فِي السَّمَاءِ أَقْبَلَ وَأَدْبَرَ وَدَخَلَ وَخَرَجَ وَتَغَيَّرَ وَجْهُهُ، فَإِذَا أَمْطَرَتِ السَّمَاءُ سُرِّيَ عَنْهُ، فَعَرَّفَتْهُ عَائِشَةُ ذَلِكَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا أَدْرِي لَعَلَّهُ كَمَا قَالَ قَوْمٌ {فَلَمَّا رَأَوْهُ عَارِضًا مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ} ". الآيَةَ.
Маккий ибн Иброҳим бизга айтди, Ибн Журайж бизга айтди, Атодан, Оиша розияллаҳу анҳодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам осмонда булут (ёғингарчилик аломатини) кўрса, олдинга келади, орқага кетади, (уйга) киради, чиқади ва юзи ўзгаради. Осмон ёғса, ундан (хавотир) кўтариларди. Оиша буни унга (юздаги ўзгаришни) айтди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Билмайман, балки у (азоб) бир қавм айтганидек (бўлар): ‹Уни (азобни) ўз водийларига рўбару келган булут деб кўрдилар (лекин у азоб эди)›», деди — оят (охиригача).