حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا مُوَافِينَ لِهِلاَلِ ذِي الْحِجَّةِ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يُهِلَّ بِعُمْرَةٍ فَلْيُهْلِلْ، فَإِنِّي لَوْلاَ أَنِّي أَهْدَيْتُ لأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ ". فَأَهَلَّ بَعْضُهُمْ بِعُمْرَةٍ، وَأَهَلَّ بَعْضُهُمْ بِحَجٍّ، وَكُنْتُ أَنَا مِمَّنْ أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ، فَأَدْرَكَنِي يَوْمُ عَرَفَةَ وَأَنَا حَائِضٌ، فَشَكَوْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " دَعِي عُمْرَتَكِ، وَانْقُضِي رَأْسَكِ وَامْتَشِطِي، وَأَهِلِّي بِحَجٍّ ". فَفَعَلْتُ حَتَّى إِذَا كَانَ لَيْلَةُ الْحَصْبَةِ أَرْسَلَ مَعِي أَخِي عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ، فَخَرَجْتُ إِلَى التَّنْعِيمِ، فَأَهْلَلْتُ بِعُمْرَةٍ مَكَانَ عُمْرَتِي. قَالَ هِشَامٌ وَلَمْ يَكُنْ فِي شَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ هَدْىٌ وَلاَ صَوْمٌ وَلاَ صَدَقَةٌ.
Бизга Убайд ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Абу Усома, Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Биз Зулҳижжа ҳилолини кутиб (қаршилаб) чиқдик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким умра билан иҳром бошлашни хоҳласа, бошласин; мен ҳадий келтирмаганимда эди, умра билан бошлардим,» дедилар. Шунда улардан баъзилари умра билан, баъзилари ҳаж билан иҳром бошлади. Мен умра билан бошлаганлардан эдим. Шунда Арафа куни мени ҳайзли ҳолатда топди. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га шикоят қилдим. У: «Умрангни қўй, бошингни еч, таран ва ҳаж билан иҳром бошла,» дедилар. Мен шундай қилдим. Ҳасба кечаси бўлганда, у киши мен билан акам Абдурраҳмон ибн Абу Бакрни юбордилар. Мен Танъимга чиқиб, умрам ўрнига умра билан иҳром бошладим. Ҳишом деди: Буларнинг ҳеч бирида ҳадий (қурбонлик), рўза ва садақа (керак) бўлмади.