حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الْقَاسِمِ، قَالَ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَقُولُ خَرَجْنَا لاَ نَرَى إِلاَّ الْحَجَّ، فَلَمَّا كُنَّا بِسَرِفَ حِضْتُ، فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي قَالَ " مَا لَكِ أَنُفِسْتِ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " إِنَّ هَذَا أَمْرٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ، فَاقْضِي مَا يَقْضِي الْحَاجُّ، غَيْرَ أَنْ لاَ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ ". قَالَتْ وَضَحَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ نِسَائِهِ بِالْبَقَرِ.
Бизга Али ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у деди: мен Абдурраҳмон ибн ал-Қосимни эшитдим, у деди: мен ал-Қосимни шундай деганини эшитдим: мен Оишани шундай деганини эшитдим: Биз фақат ҳажни (кўзлаб) чиқдик. Сарифда бўлганимизда, мен ҳайз кўрдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнимга кирдилар — мен йиғлаб ўтирган эдим. У: «Нима бўлди сенга, ҳайз кўрдингми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Бу — Аллаҳ Одам қизларига (тақдир қилиб) ёзган ишдир. Бас, ҳожилар бажарадиган (амал)ни бажар — фақат Байтни (Каъбани) тавоф қилмагин,» дедилар. (Оиша) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хотинлари номидан сигир (қурбонлик) қилдилар.