حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَبِي حُبَيْشٍ، كَانَتْ تُسْتَحَاضُ فَسَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " ذَلِكِ عِرْقٌ، وَلَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ، فَإِذَا أَقْبَلَتِ الْحَيْضَةُ فَدَعِي الصَّلاَةَ، وَإِذَا أَدْبَرَتْ فَاغْتَسِلِي وَصَلِّي ".
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилдики, Фотима бинти Абу Ҳубайш истиҳоза кўрарди. У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўради. У: «Бу — (қон) томиридир, ҳайз эмас. Ҳайз келганда, намозни тарк эт; (ҳайз) кетганда эса, ғусл қилиб, намоз ўқи,» дедилар.