حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَعْنٌ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، وَعَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ اسْتُحِيضَتْ سَبْعَ سِنِينَ، فَسَأَلَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ، فَأَمَرَهَا أَنْ تَغْتَسِلَ فَقَالَ " هَذَا عِرْقٌ ". فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ لِكُلِّ صَلاَةٍ.
Бизга Иброҳим ибн ал-Мунзир ривоят қилди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: менга Ибн Абу Зиъб, Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, ва Амрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотини Оишадан ривоят қилдики, Умму Ҳабиба етти йил истиҳоза кўрди. У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бу ҳақда сўради. У киши унга ғусл қилишни буюрдилар ва: «Бу — (қон) томиридир,» дедилар. Шунда у ҳар намоз учун ғусл қиларди.