حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ دِينَارٍ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْجُهَنِيُّ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّاسَ، كَانُوا يَقُولُونَ أَكْثَرَ أَبُو هُرَيْرَةَ. وَإِنِّي كُنْتُ أَلْزَمُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِشِبَعِ بَطْنِي، حَتَّى لاَ آكُلُ الْخَمِيرَ، وَلاَ أَلْبَسُ الْحَبِيرَ، وَلاَ يَخْدُمُنِي فُلاَنٌ وَلاَ فُلاَنَةُ، وَكُنْتُ أُلْصِقُ بَطْنِي بِالْحَصْبَاءِ مِنَ الْجُوعِ، وَإِنْ كُنْتُ لأَسْتَقْرِئُ الرَّجُلَ الآيَةَ هِيَ مَعِي كَىْ يَنْقَلِبَ بِي فَيُطْعِمَنِي، وَكَانَ أَخْيَرَ النَّاسِ لِلْمِسْكِينِ جَعْفَرُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، كَانَ يَنْقَلِبُ بِنَا فَيُطْعِمُنَا مَا كَانَ فِي بَيْتِهِ، حَتَّى إِنْ كَانَ لَيُخْرِجُ إِلَيْنَا الْعُكَّةَ الَّتِي لَيْسَ فِيهَا شَىْءٌ، فَنَشُقُّهَا فَنَلْعَقُ مَا فِيهَا.
Аҳмад ибн Абу Бакр бизга айтди, Муҳаммад ибн Иброҳим ибн Динор Абу Абдуллаҳ Жуҳаний бизга айтди, Ибн Абу Зиъбдан, Саъид Мақбурийдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: Одамлар: «Абу Ҳурайра кўп (ҳадис) (ривоят) қилди», дер эдилар. Мен эса Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга қорнимнин тўқлиги (эвазига) ёпишар (ҳамроҳ бўлар) эдим, ҳатто хамиртурушли (юмшоқ нон) емас, ипак (чиройли кийим) киймас, ва менга фалон (эркак) ҳам, фалона (аёл) ҳам хизмат қилмас эди; ва мен очликдан қорнимни майда тошларга ёпиштирар эдим; ва мен кишидан — менга (ёдимда) бўлган оятни — менга қайтиб (уйига олиб) бориб, мени тўйдирсин деб — ўқиб беришни сўрар эдим. Мискинга одамларнинг энг яхшиси Жаъфар ибн Абу Толиб эди — у бизни (уйига) олиб борар ва бизга уйида бўлган нарсани едирар эди, ҳатто у бизга ичида ҳеч нарса (қолмаган) ёғ идишини чиқарар, биз уни ёриб, ичидагисини ялар эдик.