حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، أَنَّ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ، قَالَ إِنَّ عَلِيًّا خَطَبَ بِنْتَ أَبِي جَهْلٍ، فَسَمِعَتْ بِذَلِكَ، فَاطِمَةُ، فَأَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَزْعُمُ قَوْمُكَ أَنَّكَ لاَ تَغْضَبُ لِبَنَاتِكَ، هَذَا عَلِيٌّ نَاكِحٌ بِنْتَ أَبِي جَهْلٍ، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَمِعْتُهُ حِينَ تَشَهَّدَ يَقُولُ " أَمَّا بَعْدُ أَنْكَحْتُ أَبَا الْعَاصِ بْنَ الرَّبِيعِ، فَحَدَّثَنِي وَصَدَقَنِي، وَإِنَّ فَاطِمَةَ بَضْعَةٌ مِنِّي، وَإِنِّي أَكْرَهُ أَنْ يَسُوءَهَا، وَاللَّهِ لاَ تَجْتَمِعُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِنْتُ عَدُوِّ اللَّهِ عِنْدَ رَجُلٍ وَاحِدٍ ". فَتَرَكَ عَلِيٌّ الْخِطْبَةَ. وَزَادَ مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ حَلْحَلَةَ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَلِيٍّ عَنْ مِسْوَرٍ، سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَذَكَرَ صِهْرًا لَهُ مِنْ بَنِي عَبْدِ شَمْسٍ فَأَثْنَى عَلَيْهِ فِي مُصَاهَرَتِهِ إِيَّاهُ فَأَحْسَنَ قَالَ " حَدَّثَنِي فَصَدَقَنِي، وَوَعَدَنِي فَوَفَى لِي ".
Абул-Ямон бизга айтди, Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан, у деди: Али ибн Ҳусайн менга айтди: Мисвар ибн Махрама деди: Али Абу Жаҳлнинг қизига совчи бўлди (уйланмоқчи бўлди). Фотима буни эшитди ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди ва: «Сенинг қавминг сен қизларинг учун ғазабланмайсан деб даъво қилади; мана бу Али Абу Жаҳлнинг қизига уйланмоқчи», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам турди, мен уни ташаҳҳуд айтган пайтда шундай деганини эшитдим: «Амма баъд; мен Абул-Ос ибнур-Робиъни (қизимга) уйлантирдим, у менга (гап) айтди ва менга рост сўзлади. Албатта Фотима мендан бир парчадир; мен уни хафа қилинишини ёмон кўраман. Аллаҳга қасам, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг қизи билан Аллаҳнинг душманинин қизи бир киши ҳузурида жамланмайди (бир кишига хотин бўлмайди)», деди. Шунда Али совчиликни тарк қилди. Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳалҳала Ибн Шиҳобдан, Алидан, Мисвардан (ривоятда) зиёда қилди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни эшитдим — у Бану Абду Шамсдан бўлган бир куёвини зикр қилди ва уни унга куёвликда (қудачиликда) мақтади ва яхши (таърифлади) ва: «У менга (гап) айтди, менга рост сўзлади; менга ваъда берди, менга вафо қилди», деди.