حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي رَافِعٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَلِيًّا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَا وَالزُّبَيْرَ وَالْمِقْدَادَ فَقَالَ " انْطَلِقُوا حَتَّى تَأْتُوا رَوْضَةَ خَاخٍ، فَإِنَّ بِهَا ظَعِينَةً مَعَهَا كِتَابٌ، فَخُذُوا مِنْهَا ". قَالَ فَانْطَلَقْنَا تَعَادَى بِنَا خَيْلُنَا حَتَّى أَتَيْنَا الرَّوْضَةَ، فَإِذَا نَحْنُ بِالظَّعِينَةِ قُلْنَا لَهَا أَخْرِجِي الْكِتَابَ. قَالَتْ مَا مَعِي كِتَابٌ. فَقُلْنَا لَتُخْرِجِنَّ الْكِتَابَ أَوْ لَنُلْقِيَنَّ الثِّيَابَ، قَالَ فَأَخْرَجَتْهُ مِنْ عِقَاصِهَا، فَأَتَيْنَا بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا فِيهِ مِنْ حَاطِبِ بْنِ أَبِي بَلْتَعَةَ إِلَى نَاسٍ بِمَكَّةَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، يُخْبِرُهُمْ بِبَعْضِ أَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا حَاطِبُ مَا هَذَا ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ تَعْجَلْ عَلَىَّ، إِنِّي كُنْتُ امْرَأً مُلْصَقًا فِي قُرَيْشٍ ـ يَقُولُ كُنْتُ حَلِيفًا وَلَمْ أَكُنْ مِنْ أَنْفُسِهَا ـ وَكَانَ مَنْ مَعَكَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ مَنْ لَهُمْ قَرَابَاتٌ، يَحْمُونَ أَهْلِيهِمْ وَأَمْوَالَهُمْ، فَأَحْبَبْتُ إِذْ فَاتَنِي ذَلِكَ مِنَ النَّسَبِ فِيهِمْ أَنْ أَتَّخِذَ عِنْدَهُمْ يَدًا يَحْمُونَ قَرَابَتِي، وَلَمْ أَفْعَلْهُ ارْتِدَادًا عَنْ دِينِي، وَلاَ رِضًا بِالْكُفْرِ بَعْدَ الإِسْلاَمِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّهُ قَدْ صَدَقَكُمْ ". فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ دَعْنِي أَضْرِبْ عُنُقَ هَذَا الْمُنَافِقِ. فَقَالَ " إِنَّهُ قَدْ شَهِدَ بَدْرًا، وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ اطَّلَعَ عَلَى مَنْ شَهِدَ بَدْرًا قَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ غَفَرْتُ لَكُمْ ". فَأَنْزَلَ اللَّهُ السُّورَةَ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَعَدُوَّكُمْ أَوْلِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ} إِلَى قَوْلِهِ {فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ }.
Қутайба бизга айтди, Суфён бизга айтди, у Амр ибн Динордан: Менга ал-Ҳасан ибн Муҳаммад хабар бердики, у Убайдуллаҳ ибн Абу Рофиъдан эшитди: У айтди: Мен Али розияллаҳу анҳудан эшитдим: У айтарди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени, Зубайр ва Миқдодни юборди ва деди: «Боринглар, Равзату Хох (деган жой)га етинглар, у ерда бир аёл (кажавада) бор, унинг ёнида бир хат бор, уни ундан олинглар.» У айтди: Биз отларимиз бизни чопиб (олиб) боргунча йўлга тушдик, то ўша равзага етгунча. Қарасак, ўша аёл (турибди). Биз унга дедик: «Хатни чиқар.» У деди: «Менда хат йўқ.» Биз дедик: «Ё хатни чиқарасан, ё кийимларингни ечтирамиз.» У айтди: Шунда у уни сочи остидан (ўрим сочидан) чиқарди. Биз уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келтирдик. Қарасак, унда Ҳотиб ибн Абу Балтаъадан Маккадаги мушрик одамларга (ёзилган), уларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг баъзи ишларини хабар қилувчи (хат) бор эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Эй Ҳотиб, бу нима?» У деди: «Эй Расулуллаҳ, менга шошилма. Мен Қурайш ичида (уларга) қўшилган (бегона) бир киши эдим — яъни мен иттифоқчи эдим, уларнинг ўзларидан эмас эдим. Сен билан бирга бўлган муҳожирларда Маккада қариндошлари бор эдики, ўз аҳллари ва мол-мулкларини ҳимоя қилардилар. Мен эса, насабда улардаги бу (қариндошлик) менда йўқ экан, уларнинг олдида бир яхшилик қилиб қўйиб, улар менинг қариндошларимни ҳимоя қилишларини хоҳладим. Буни дийнимдан қайтиб (иртидод қилиб) ҳам, Исломдан кейин куфрга рози бўлиб ҳам қилмадим.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «У сизларга рост гапирди.» Умар деди: «Эй Расулуллаҳ, мени қўй, бу мунофиқнинг бўйнини урай.» У деди: «У Бадрда қатнашган. Сен қаёқдан биласан, эҳтимол Аллаҳ Бадрда қатнашганларга назар солиб: «Хоҳлаганингизни қилинглар, мен сизларни мағфират қилдим» дегандир.» Шунда Аллаҳ шу сурани нозил қилди: «Эй иймон келтирганлар, Менинг душманим ва сизнинг душманингизни дўст тутмангиз, уларга меҳрибончилик ила (сирларингизни) ташлаб...» «...бас, у тўғри йўлдан адашибди» сўзигача.