حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ، حَدَّثَنَا بَيَانٌ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ كَانَ بَيْتٌ فِي الْجَاهِلِيَّةِ يُقَالُ لَهُ ذُو الْخَلَصَةِ وَالْكَعْبَةُ الْيَمَانِيَةُ وَالْكَعْبَةُ الشَّأْمِيَّةُ، فَقَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ تُرِيحُنِي مِنْ ذِي الْخَلَصَةِ ". فَنَفَرْتُ فِي مِائَةٍ وَخَمْسِينَ رَاكِبًا، فَكَسَرْنَاهُ وَقَتَلْنَا مَنْ وَجَدْنَا عِنْدَهُ، فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ، فَدَعَا لَنَا وَلأَحْمَسَ.
Мусаддад бизга айтди, Холид бизга айтди, Баён бизга айтди, у Қайсдан, у Жарирдан: У айтди: Жоҳилиятда бир бут-уй бор эди, унга Зул-Халаса, Яманий Каъба ва Шомий Каъба дейиларди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга деди: «Мени Зул-Халасадан тинчитмайсанми (уни йўқотмайсанми)?» Мен юз эллик отлиқ билан отландим. Биз уни синдирдик ва у ерда топган кишиларни ўлдирдик. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб унга хабар бердим. У биз учун ва Аҳмас (қабиласи) учун дуо қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ، قَالَ قَالَ لِي جَرِيرٌ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ تُرِيحُنِي مِنْ ذِي الْخَلَصَةِ ". وَكَانَ بَيْتًا فِي خَثْعَمَ يُسَمَّى الْكَعْبَةَ الْيَمَانِيَةَ، فَانْطَلَقْتُ فِي خَمْسِينَ وَمِائَةِ فَارِسٍ مِنْ أَحْمَسَ، وَكَانُوا أَصْحَابَ خَيْلٍ، وَكُنْتُ لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ، فَضَرَبَ فِي صَدْرِي حَتَّى رَأَيْتُ أَثَرَ أَصَابِعِهِ فِي صَدْرِي، وَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ، وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ". فَانْطَلَقَ إِلَيْهَا فَكَسَرَهَا وَحَرَّقَهَا، ثُمَّ بَعَثَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ جَرِيرٍ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، مَا جِئْتُكَ حَتَّى تَرَكْتُهَا كَأَنَّهَا جَمَلٌ أَجْرَبُ. قَالَ فَبَارَكَ فِي خَيْلِ أَحْمَسَ وَرِجَالِهَا خَمْسَ مَرَّاتٍ.
Муҳаммад ибн ал-Мусанно бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Исмоил бизга айтди, Қайс бизга айтди, деди: Жарир розияллаҳу анҳу менга айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга деди: «Мени Зул-Халасадан тинчитмайсанми?» У Хасъамдаги бир уй эди, унга Яманий Каъба дейиларди. Мен Аҳмасдан юз эллик отлиқ билан жўнадим, улар отлиқлар (сувори)лар эди, мен эса от устида туролмасдим. У (Набий) кўкрагимга урди, ҳатто мен кўкрагимда унинг бармоқлари изини кўрдим. У деди: «Аллаҳумма, уни собит қил ва уни ҳидоятчи, ҳидоят топган (киши) қил.» У унга томон жўнаб, уни синдирди ва ёқиб юборди. Кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга (хабарчи) юборди. Жарирнинг элчиси деди: «Сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен уни қўтир туяга ўхшатиб қолдирмагунча сенинг олдингга келмадим.» У айтди: У (Набий) Аҳмаснинг отлари ва кишиларига беш марта барака тилади.
حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَلاَ تُرِيحُنِي مِنْ ذِي الْخَلَصَةِ ". فَقُلْتُ بَلَى. فَانْطَلَقْتُ فِي خَمْسِينَ وَمِائَةِ فَارِسٍ مِنْ أَحْمَسَ وَكَانُوا أَصْحَابَ خَيْلٍ وَكُنْتُ لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ، فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَضَرَبَ يَدَهُ عَلَى صَدْرِي حَتَّى رَأَيْتُ أَثَرَ يَدِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ". قَالَ فَمَا وَقَعْتُ عَنْ فَرَسٍ بَعْدُ. قَالَ وَكَانَ ذُو الْخَلَصَةِ بَيْتًا بِالْيَمَنِ لِخَثْعَمَ وَبَجِيلَةَ، فِيهِ نُصُبٌ تُعْبَدُ، يُقَالُ لَهُ الْكَعْبَةُ. قَالَ فَأَتَاهَا فَحَرَّقَهَا بِالنَّارِ وَكَسَرَهَا. قَالَ وَلَمَّا قَدِمَ جَرِيرٌ الْيَمَنَ كَانَ بِهَا رَجُلٌ يَسْتَقْسِمُ بِالأَزْلاَمِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ رَسُولَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَا هُنَا فَإِنْ قَدَرَ عَلَيْكَ ضَرَبَ عُنُقَكَ. قَالَ فَبَيْنَمَا هُوَ يَضْرِبُ بِهَا إِذْ وَقَفَ عَلَيْهِ جَرِيرٌ فَقَالَ لَتَكْسِرَنَّهَا وَلَتَشْهَدَنَّ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ أَوْ لأَضْرِبَنَّ عُنُقَكَ. قَالَ فَكَسَرَهَا وَشَهِدَ، ثُمَّ بَعَثَ جَرِيرٌ رَجُلاً مِنْ أَحْمَسَ يُكْنَى أَبَا أَرْطَاةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يُبَشِّرُهُ بِذَلِكَ، فَلَمَّا أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا جِئْتُ حَتَّى تَرَكْتُهَا كَأَنَّهَا جَمَلٌ أَجْرَبُ. قَالَ فَبَرَّكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى خَيْلِ أَحْمَسَ وَرِجَالِهَا خَمْسَ مَرَّاتٍ.
Юсуф ибн Мусо бизга айтди, Абу Усома бизга хабар берди, у Исмоил ибн Абу Холиддан, у Қайсдан, у Жарирдан: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга деди: «Мени Зул-Халасадан тинчитмайсанми?» Мен дедим: «Ҳа.» Мен Аҳмасдан юз эллик отлиқ билан жўнадим, улар отлиқлар эди, мен эса от устида туролмасдим. Буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилдим. У қўлини кўкрагимга урди, ҳатто мен кўкрагимда унинг қўли изини кўрдим ва деди: «Аллаҳумма, уни собит қил ва уни ҳидоятчи, ҳидоят топган қил.» У айтди: Шундан кейин мен ҳеч қачон отдан йиқилмадим. У айтди: Зул-Халаса Ямандаги Хасъам ва Бажила (қабилалари) учун бир уй эди, унда бут бор эди, унга сиғиниларди, унга Каъба дейиларди. У айтди: У унга бориб, уни ўт билан ёқди ва синдирди. У айтди: Жарир Яманга келганда, у ерда фол ўқлари (азлам) билан фол очадиган бир киши бор эди. Унга дейилди: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг элчиси шу ерда, агар у сенга қодир бўлса (қўлга олса), бўйнингни уради.» У айтди: У фол очиб турганда, Жарир унинг устига тўхтаб деди: «Албатта уни синдирасан ва «Ло илаҳа иллаллаҳ» деб гувоҳлик берасан, ёки бўйнингни ураман.» У айтди: Шунда у уни синдириб, гувоҳлик берди. Кейин Жарир Аҳмасдан Абу Артўа деб куняланадиган бир кишини Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бунга (хушхабар) билан юборди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келганда деди: «Эй Расулуллаҳ, сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен уни қўтир туяга ўхшатиб қолдирмагунча келмадим.» У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Аҳмаснинг отлари ва кишиларига беш марта барака тилади.