حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ الْعَبْسِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ كُنْتُ بِالْبَحْرِ فَلَقِيتُ رَجُلَيْنِ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ ذَا كَلاَعٍ وَذَا عَمْرٍو، فَجَعَلْتُ أُحَدِّثُهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ ذُو عَمْرٍو لَئِنْ كَانَ الَّذِي تَذْكُرُ مِنْ أَمْرِ صَاحِبِكَ، لَقَدْ مَرَّ عَلَى أَجَلِهِ مُنْذُ ثَلاَثٍ. وَأَقْبَلاَ مَعِي حَتَّى إِذَا كُنَّا فِي بَعْضِ الطَّرِيقِ رُفِعَ لَنَا رَكْبٌ مِنْ قِبَلِ الْمَدِينَةِ فَسَأَلْنَاهُمْ فَقَالُوا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاسْتُخْلِفَ أَبُو بَكْرٍ وَالنَّاسُ صَالِحُونَ. فَقَالاَ أَخْبِرْ صَاحِبَكَ أَنَّا قَدْ جِئْنَا وَلَعَلَّنَا سَنَعُودُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ، وَرَجَعَا إِلَى الْيَمَنِ فَأَخْبَرْتُ أَبَا بَكْرٍ بِحَدِيثِهِمْ قَالَ أَفَلاَ جِئْتَ بِهِمْ. فَلَمَّا كَانَ بَعْدُ قَالَ لِي ذُو عَمْرٍو يَا جَرِيرُ إِنَّ بِكَ عَلَىَّ كَرَامَةً، وَإِنِّي مُخْبِرُكَ خَبَرًا، إِنَّكُمْ مَعْشَرَ الْعَرَبِ لَنْ تَزَالُوا بِخَيْرٍ مَا كُنْتُمْ إِذَا هَلَكَ أَمِيرٌ تَأَمَّرْتُمْ فِي آخَرَ، فَإِذَا كَانَتْ بِالسَّيْفِ كَانُوا مُلُوكًا يَغْضَبُونَ غَضَبَ الْمُلُوكِ وَيَرْضَوْنَ رِضَا الْمُلُوكِ.
Абдуллаҳ ибн Абу Шайба ал-Абсий менга айтди, Ибн Идрис бизга айтди, у Исмоил ибн Абу Холиддан, у Қайсдан, у Жарирдан: У айтди: Мен Баҳр (денгиз томон)да эдим, Яман аҳлидан икки киши — Зу Калў ва Зу Амрни учратдим. Мен уларга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳақида гапира бошладим. Зу Амр унга (Жарирга) деди: «Агар сен шеригинг (Набий) ҳақида зикр қилаётган нарса (рост бўлса), унинг ажали ўтганига уч (кун) бўлди.» Иккаласи мен билан келди, то йўлнинг бир жойига етганимизда, бизга Мадина томонидан бир карвон кўринди. Биз улардан сўрадик. Улар дедилар: «Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам вафот этди, Абу Бакр халифа бўлди, одамлар яхши (ҳолатда)дир.» Иккаласи деди: «Шерингга (Абу Бакрга) хабар берки, биз келган эдик, эҳтимол, иншааллаҳ, яна қайтамиз.» Улар Яманга қайтдилар. Мен Абу Бакрга уларнинг хабарини айтдим. У деди: «Уларни олиб келмадингми?!» Кейин, бир вақт ўтгач, Зу Амр менга деди: «Эй Жарир, сенинг менга икроминг бор (мен сенга ҳурмат қиламан), мен сенга бир хабар бераман: сизлар араб жамоаси, қачонки бир амир ҳалок бўлганда бошқасини амир қилсангиз, доимо яхшиликда бўласизлар. Агар бу (амирлик) қилич билан (зўрлик билан) бўлса, улар подшолар бўладилар, подшолар ғазаблангани каби ғазабланадилар, подшолар рози бўлгани каби рози бўладилар.»