حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ {وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ} قَالَ أَصْحَابُهُ وَأَيُّنَا لَمْ يَظْلِمْ فَنَزَلَتْ {إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ}
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ибн Абу Адий бизга айтди, у Шуъбадан, у Сулаймондан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У айтди: «Иймонларини зулм билан аралаштирмаганлар» (ояти) нозил бўлганида, унинг саҳобалари дедилар: «Қайсимиз зулм қилмадик?» Шунда: «Албатта ширк улкан зулмдур» (ояти) нозил бўлди.