حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا عُمَارَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو زُرْعَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، رضى الله عنه قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا، فَإِذَا رَآهَا النَّاسُ آمَنَ مَنْ عَلَيْهَا، فَذَاكَ حِينَ لاَ يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا، لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди, Абдулвоҳид бизга айтди, Умора бизга айтди, Абу Зуръа бизга айтди, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу бизга айтди: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Қуёш ғарбдан чиқмагунча Қиёмат қоим бўлмайди. Одамлар уни кўрганида, ер устидаги ҳамма иймон келтиради. Мана шу — бир жонга иймони фойда бермайдиган пайтдир, агар у олдин иймон келтирмаган бўлса.»