حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا فَإِذَا طَلَعَتْ وَرَآهَا النَّاسُ آمَنُوا أَجْمَعُونَ، وَذَلِكَ حِينَ لاَ يَنْفَعُ نَفْسًا إِيمَانُهَا ". ثُمَّ قَرَأَ الآيَةَ.
Ишоқ менга айтди, Абдурраззоқ бизга хабар берди, Маъмар бизга хабар берди, у Ҳаммомдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Қуёш ғарбдан чиқмагунча Қиёмат қоим бўлмайди. У чиқиб, одамлар уни кўрганларида, ҳаммаси иймон келтирадилар. Мана шу — бир жонга иймони фойда бермайдиган пайтдир.» Кейин у оятни ўқиди.