حَدَّثَنِي أَحْمَدُ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ ـ هُوَ ابْنُ كُرْدِيدٍ صَاحِبُ الزِّيَادِيِّ ـ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَبُو جَهْلٍ {اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ} فَنَزَلَتْ {وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ * وَمَا لَهُمْ أَنْ لاَ يُعَذِّبَهُمُ اللَّهُ وَهُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ} الآيَةَ.
Аҳмад менга айтди, Убайдуллаҳ ибн Муоз бизга айтди, отам бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у Абдулҳамид — у Ибн Курдид, аз-Зиёдийнинг шеригидан, у Анас ибн Молик розияллаҳу анҳуни эшитди: Абу Жаҳл: «Аллаҳумма, агар шу (Қуръан) Сенинг ҳузурингдан келган ҳақ бўлса, бизнинг устимизга осмондан тошлар ёғдир ёки бизга аламли азоб келтир» деди. Шунда: «Сен улар ичингда экансан, Аллаҳ уларни азобламайди ва улар истиғфор сўраётган экан, Аллаҳ уларни азобловчи эмас. Улар Масжидул-Ҳаромдан тўсаётган экан, Аллаҳнинг уларни азобламаслигига нима (ҳақлари бор)?» — оят нозил бўлди.