حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، وَأَخْبَرَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَنِي أَبُو بَكْرٍ فِي تِلْكَ الْحَجَّةِ فِي مُؤَذِّنِينَ، بَعَثَهُمْ يَوْمَ النَّحْرِ يُؤَذِّنُونَ بِمِنًى أَنْ لاَ يَحُجَّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ، وَلاَ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ. قَالَ حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ثُمَّ أَرْدَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، وَأَمَرَهُ أَنْ يُؤَذِّنَ بِبَرَاءَةَ. قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَأَذَّنَ مَعَنَا عَلِيٌّ يَوْمَ النَّحْرِ فِي أَهْلِ مِنًى بِبَرَاءَةَ، وَأَنْ لاَ يَحُجَّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ، وَلاَ يَطُوفَ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ.
Саид ибн Уфайр бизга айтди, Лайс менга айтди, Уқайл менга айтди, у Ибн Шиҳобдан: Менга Ҳумайд ибн Абдурраҳмон хабар берди, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу айтди: Абу Бакр мени ўша ҳажда муаззинлар (эълон қилувчилар) қаторида юборди. Уларни наҳр (қурбонлик) куни Минода: «Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмайди ва ҳеч ким Байтни яланғоч тавоф қилмайди» деб эълон қилиш учун юборди. Ҳумайд ибн Абдурраҳмон айтди: Кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Али ибн Абу Толибни (кетидан) эргаштириб юборди ва унга Бароа (сураси)ни эълон қилишни буюрди. Абу Ҳурайра айтди: Али биз билан наҳр куни Мино аҳли ичида Бароани ва: «Бу йилдан кейин ҳеч бир мушрик ҳаж қилмасин, ҳеч ким Байтни яланғоч тавоф қилмасин» (деб) эълон қилди.