حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ سَمِعْتُ كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ، حِينَ تَخَلَّفَ عَنْ تَبُوكَ، وَاللَّهِ، مَا أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَىَّ مِنْ نِعْمَةٍ بَعْدَ إِذْ هَدَانِي أَعْظَمَ مِنْ صِدْقِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ لاَ أَكُونَ كَذَبْتُهُ فَأَهْلِكَ كَمَا هَلَكَ الَّذِينَ كَذَبُوا حِينَ أُنْزِلَ الْوَحْىُ {سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ إِذَا انْقَلَبْتُمْ إِلَيْهِمْ} إِلَى {الْفَاسِقِينَ}.
Яҳё бизга айтди, Лайс бизга айтди, у Уқайлдан, у Ибн Шиҳобдан, у Абдурраҳмон ибн Абдуллаҳдан: Абдуллаҳ ибн Каъб ибн Молик айтди: Мен Каъб ибн Моликдан, у Табукдан ортда қолганида (сўзлаганини) эшитдим: «Валлаҳи, Аллаҳ мени ҳидоят қилганидан кейин менга — Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга ростгўйлигимдан (уни алдамаганимдан) кўра улуғроқ ҳеч бир неъмат инъом қилмади. Акс ҳолда ёлғон айтганлар — ваҳй нозил бўлганида ҳалок бўлганлардек ҳалок бўлардим: «Сизлар уларнинг олдига қайтсангиз, улар сизларга Аллаҳ билан қасам ичадилар» — «фосиқлар» сўзигача.»