حَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ ـ هُوَ ابْنُ هِشَامٍ ـ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَحَدَّثَنَا عَوْفٌ، حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ، حَدَّثَنَا سَمُرَةُ بْنُ جُنْدُبٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَنَا " أَتَانِي اللَّيْلَةَ آتِيَانِ فَابْتَعَثَانِي، فَانْتَهَيْنَا إِلَى مَدِينَةٍ مَبْنِيَّةٍ بِلَبِنِ ذَهَبٍ وَلَبِنِ فِضَّةٍ، فَتَلَقَّانَا رِجَالٌ شَطْرٌ مِنْ خَلْقِهِمْ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ، وَشَطْرٌ كَأَقْبَحِ مَا أَنْتَ رَاءٍ قَالاَ لَهُمُ اذْهَبُوا فَقَعُوا فِي ذَلِكَ النَّهْرِ. فَوَقَعُوا فِيهِ ثُمَّ رَجَعُوا إِلَيْنَا قَدْ ذَهَبَ ذَلِكَ السُّوءُ عَنْهُمْ، فَصَارُوا فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ قَالاَ لِي هَذِهِ جَنَّةُ عَدْنٍ، وَهَذَاكَ مَنْزِلُكَ قَالاَ أَمَّا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَانُوا شَطْرٌ مِنْهُمْ حَسَنٌ وَشَطْرٌ مِنْهُمْ قَبِيحٌ فَإِنَّهُمْ خَلَطُوا عَمَلاً صَالِحًا وَآخَرَ سَيِّئًا تَجَاوَزَ اللَّهُ عَنْهُمْ ".
Муъаммал — у Ибн Ҳишом — бизга айтди, Исмоил ибн Иброҳим бизга айтди; ва Авф бизга айтди, Абу Ражў бизга айтди, Самура ибн Жундуб розияллаҳу анҳу бизга айтди: У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бизга деди: «Бу кеча менга икки келувчи (малоика) келди ва мени йўлга солдилар. Биз олтин ғишт ва кумуш ғиштдан қурилган бир шаҳарга етдик. Бизни шундай кишилар қарши олдики, уларнинг хилқатининг ярми сен кўрган энг гўзал (нарса) каби, ярми сен кўрган энг хунук (нарса) каби эди. У иккиси (малоикалар) уларга: «Боринглар, ўша дарёга тушинглар» дедилар. Улар унга тушдилар, кейин бизнинг олдимизга қайтдилар, ўша ёмонлик (хунуклик) улардан кетган, энг гўзал суратга айланган эдилар. У иккиси менга: «Бу — адн жаннатидир, ана у — сенинг манзилингдир» дедилар. У иккиси: «Ярми гўзал, ярми хунук бўлган қавмга келсак, улар солиҳ амални бошқа ёмон (амал) билан аралаштирган эдилар, Аллаҳ уларни афв этди» дедилар.»