حَدَّثَنِي عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ أَبِي أُسَامَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَخْبِرُونِي بِشَجَرَةٍ تُشْبِهُ أَوْ كَالرَّجُلِ الْمُسْلِمِ لاَ يَتَحَاتُّ وَرَقُهَا وَلاَ وَلاَ وَلاَ، تُؤْتِي أُكْلَهَا كُلَّ حِينٍ ". قَالَ ابْنُ عُمَرَ فَوَقَعَ فِي نَفْسِي أَنَّهَا النَّخْلَةُ، وَرَأَيْتُ أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ لاَ يَتَكَلَّمَانِ، فَكَرِهْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ، فَلَمَّا لَمْ يَقُولُوا شَيْئًا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هِيَ النَّخْلَةُ ". فَلَمَّا قُمْنَا قُلْتُ لِعُمَرَ يَا أَبَتَاهُ وَاللَّهِ لَقَدْ كَانَ وَقَعَ فِي نَفْسِي أَنَّهَا النَّخْلَةُ فَقَالَ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَكَلَّمَ قَالَ لَمْ أَرَكُمْ تَكَلَّمُونَ، فَكَرِهْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ أَوْ أَقُولَ شَيْئًا. قَالَ عُمَرُ لأَنْ تَكُونَ قُلْتَهَا أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ كَذَا وَكَذَا.
Убайд ибн Исмоил менга айтди, у Абу Усомадан, у Убайдуллаҳдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан: У айтди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида эдик. У деди: «Менга мусулмон кишига ўхшаш бир дарахт ҳақида хабар беринглар: унинг барги тўкилмайди, ва... ва... ва... ҳар вақт мевасини беради.» Ибн Умар айтди: Менинг кўнглимга у хурмо дарахти экани тушди, лекин Абу Бакр ва Умарни гапирмаётганини кўриб, гапиришни ёқтирмадим. Улар ҳеч нарса демаганида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «У хурмо дарахтидир.» Биз турганимизда, мен Умарга дедим: «Эй отажон, валлаҳи, кўнглимга у хурмо дарахти экани тушган эди.» У деди: «Сени гапиришдан нима тўсди?» Мен дедим: «Сизларни гапирмаётган кўрдим, гапиришни ёки бирор нарса айтишни ёқтирмадим.» Умар деди: «Сенинг уни айтишинг менга фалон-фалон (нарса)дан севимлироқ эди.»