حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ هِشَامِ بْنِ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ هِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ، قَذَفَ امْرَأَتَهُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِشَرِيكِ بْنِ سَحْمَاءَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْبَيِّنَةَ أَوْ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ ". فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذَا رَأَى أَحَدُنَا عَلَى امْرَأَتِهِ رَجُلاً يَنْطَلِقُ يَلْتَمِسُ الْبَيِّنَةَ. فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْبَيِّنَةَ وَإِلاَّ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ " فَقَالَ هِلاَلٌ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنِّي لَصَادِقٌ، فَلَيُنْزِلَنَّ اللَّهُ مَا يُبَرِّئُ ظَهْرِي مِنَ الْحَدِّ، فَنَزَلَ جِبْرِيلُ، وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ {وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ} فَقَرَأَ حَتَّى بَلَغَ {إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ} فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا فَجَاءَ هِلاَلٌ، فَشَهِدَ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ فَهَلْ مِنْكُمَا تَائِبٌ ". ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ فَلَمَّا كَانَتْ عِنْدَ الْخَامِسَةِ وَقَّفُوهَا، وَقَالُوا إِنَّهَا مُوجِبَةٌ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَتَلَكَّأَتْ وَنَكَصَتْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهَا تَرْجِعُ ثُمَّ قَالَتْ لاَ أَفْضَحُ قَوْمِي سَائِرَ الْيَوْمِ، فَمَضَتْ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَبْصِرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ سَابِغَ الأَلْيَتَيْنِ خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ، فَهْوَ لِشَرِيكِ بْنِ سَحْمَاءَ ". فَجَاءَتْ بِهِ كَذَلِكَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْلاَ مَا مَضَى مِنْ كِتَابِ اللَّهِ لَكَانَ لِي وَلَهَا شَأْنٌ ".
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ибн Абу Адий бизга айтди, у Ҳишом ибн Ҳассондан, Икрима бизга айтди, у Ибн Аббосдан: Ҳилол ибн Умайя Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида хотинини Шарик ибн Саҳмо билан (зинода) айблади. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Далил (келтир), ёки орқангда ҳад (жазо) бордир.» У деди: «Эй Расулуллаҳ, биримиз хотини устида бир эркакни кўрса, далил излаб кетадими?» Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Далил, акс ҳолда орқангда ҳад бордир» дея бошлади. Ҳилол деди: «Сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, мен ростгўйман. Аллаҳ албатта менинг орқамни ҳаддан оқлайдиган нарсани нозил қилади.» Шунда Жибрил тушди ва унга: «Хотинларига (зино) тошини отадиганлар» (оятини) нозил қилди. У ўқиди, то «Агар у ростгўйлардан бўлса» сўзигача етди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (қараб) кетди, унга (аёлга) киши юборди. Ҳилол келиб гувоҳлик берди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса: «Албатта Аллаҳ сизлардан бирингиз ёлғончи эканини билади. Сизлардан тавба қилувчи борми?» дерди. Кейин у (аёл) туриб гувоҳлик берди. Бешинчисига етганида, уни тўхтатдилар ва: «Бу (қасам) вожиб қилувчидир (азобни келтиради)» дедилар. Ибн Аббос деди: У тутилди (дудуқланди) ва орқага чекинди, ҳатто биз у қайтади деб ўйладик. Кейин: «Мен қавмимни бутун умрга шарманда қилмайман» деди ва давом этди (гувоҳлик берди). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Уни кузатинглар, агар уни кўзлари сурмали, сонлари тўла, болдирлари йўғон (ҳолда) туғса, у Шарик ибн Саҳмоникидир.» У уни шундай (ҳолда) туғди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Агар Аллаҳнинг китобидан ўтган (ҳукм) бўлмаганида, мен билан унинг орасида бир иш (жазо) бўларди.»