حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي الضُّحَى، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ دَخَلَ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ عَلَى عَائِشَةَ فَشَبَّبَ وَقَالَ حَصَانٌ رَزَانٌ مَا تُزَنُّ بِرِيبَةٍ وَتُصْبِحُ غَرْثَى مِنْ لُحُومِ الْغَوَافِلِ قَالَتْ لَسْتَ كَذَاكَ. قُلْتُ تَدَعِينَ مِثْلَ هَذَا يَدْخُلُ عَلَيْكِ وَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ {وَالَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ} فَقَالَتْ وَأَىُّ عَذَابٍ أَشَدُّ مِنَ الْعَمَى وَقَالَتْ وَقَدْ كَانَ يَرُدُّ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ибн Абу Адий бизга айтди, Шуъба бизга хабар берди, у Аъмашдан, у Абуз-Зуҳодан, у Масруқдан: У айтди: Ҳассон ибн Собит Оишанинг олдиға кирди, шеър айтиб мадҳ қилди ва деди: «Покиза, вазмин аёл, ҳеч шубҳа билан айбланмайди, ғофил аёлларнинг гўштидан оч ҳолда тонгни қаршилайди.» У: «Сен ундай эмассан» деди. Мен дедим: «Шу кабини олдингга киришга қўясанми, ҳолбуки Аллаҳ: «Унинг каттасини кўтарган киши...» (деган)?» У: «Кўрликдан қаттиқроқ қандай азоб бор?» деди ва: «У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни (шеъри билан) ҳимоя қилар эди» деди.