حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَازِمٍ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ صَعِدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الصَّفَا ذَاتَ يَوْمٍ فَقَالَ " يَا صَبَاحَاهْ " فَاجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ قُرَيْشٌ قَالُوا مَا لَكَ قَالَ " أَرَأَيْتُمْ لَوْ أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ الْعَدُوَّ يُصَبِّحُكُمْ أَوْ يُمَسِّيكُمْ أَمَا كُنْتُمْ تُصَدِّقُونِي ". قَالُوا بَلَى. قَالَ " فَإِنِّي نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَىْ عَذَابٍ شَدِيدٍ ". فَقَالَ أَبُو لَهَبٍ تَبًّا لَكَ أَلِهَذَا جَمَعْتَنَا فَأَنْزَلَ اللَّهُ {تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ}.
Али ибн Абдуллаҳ, Муҳаммад ибн Хозимдан, у Аъмашдан, у Амр ибн Муррадан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бир куни Сафога чиқиб: «Эй саҳар (хавфи)!» дедилар. Шунда Қурайш у кишининг олдига йиғилди ва: Сенга нима бўлди? дедилар. У: «Агар мен сизларга душман сизларга эрталаб ёки кечқурун ҳужум қилади, десам мени тасдиқламасмидингиз?» дедилар. Улар: Ҳа (тасдиқлардик), дедилар. У: «Мен сизларга қаттиқ азоб олдидан огоҳлантирувчиман» дедилар. Шунда Абу Лаҳаб: Ҳалокат бўлсин сенга, шунинг учун бизни йиғдингми? деди. Шунда Аллаҳ «Абу Лаҳабнинг икки қўли ҳалок бўлди» (оятини) нозил қилди.