حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ عِفْرِيتًا مِنَ الْجِنِّ تَفَلَّتَ عَلَىَّ الْبَارِحَةَ ـ أَوْ كَلِمَةً نَحْوَهَا ـ لِيَقْطَعَ عَلَىَّ الصَّلاَةَ، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ وَأَرَدْتُ أَنْ أَرْبِطَهُ إِلَى سَارِيَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ حَتَّى تُصْبِحُوا وَتَنْظُرُوا إِلَيْهِ كُلُّكُمْ، فَذَكَرْتُ قَوْلَ أَخِي سُلَيْمَانَ رَبِّ هَبْ لِي مُلْكًا لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي ". قَالَ رَوْحٌ فَرَدَّهُ خَاسِئًا.
Ишоқ ибн Иброҳим, Равҳ ва Муҳаммад ибн Жаъфардан, улар Шуъбадан, у Муҳаммад ибн Зиёддан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди: «Албатта жиндан бир ифрит кеча менга (намозимни) бўлиш учун чиқиб келди — ёки шунга ўхшаш сўз айтдилар — Аллаҳ менга ундан (ғолиб бўлишга) имкон берди. Мен уни сизлар тонгда барчангиз кўришингиз учун масжид устунларидан бирига боғлаб қўймоқчи бўлдим. Сўнг акам Сулаймоннинг: Роббим, менга мендан кейин ҳеч кимга лойиқ бўлмайдиган мулкни ато қил, деган сўзини эсладим» дедилар. Равҳ: Шунда уни хор қилиб қайтардилар, деди.