حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ يَعْلَى إِنَّ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ أَخْبَرَهُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ نَاسًا، مِنْ أَهْلِ الشِّرْكِ كَانُوا قَدْ قَتَلُوا وَأَكْثَرُوا وَزَنَوْا وَأَكْثَرُوا، فَأَتَوْا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا إِنَّ الَّذِي تَقُولُ وَتَدْعُو إِلَيْهِ لَحَسَنٌ لَوْ تُخْبِرُنَا أَنَّ لِمَا عَمِلْنَا كَفَّارَةً. فَنَزَلَ {وَالَّذِينَ لاَ يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلاَ يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَلاَ يَزْنُونَ} وَنَزَلَ {قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ}
Иброҳим ибн Мусо, Ҳишом ибн Юсуфдан: Ибн Журайж уларга хабар берди: Яъло айтди: Саид ибн Жубайр унга Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) хабар берди: Мушрик аҳлидан бир неча киши кўп (одам) ўлдирган ва кўп зино қилган эди. Улар Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Сен айтаётган ва даъват қилаётган нарса албатта яхши, агар бизга қилган (гуноҳ)ларимизнинг каффорати борлигини хабар берсанг (қабул қилардик), дедилар. Шунда «Ва улар Аллаҳ билан бирга бошқа илоҳга ибодат қилмайдилар, Аллаҳ ҳаром қилган жонни ноҳақ ўлдирмайдилар ва зино қилмайдилар» (ояти) нозил бўлди. Яна «Айт: Эй ўз жонларига исроф қилган бандаларим, Аллаҳнинг раҳматидан ноумид бўлманглар» (ояти) нозил бўлди.