حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِنَّمَا كَانَ هَذَا لأَنَّ قُرَيْشًا لَمَّا اسْتَعْصَوْا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم دَعَا عَلَيْهِمْ بِسِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ، فَأَصَابَهُمْ قَحْطٌ وَجَهْدٌ حَتَّى أَكَلُوا الْعِظَامَ، فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَنْظُرُ إِلَى السَّمَاءِ فَيَرَى مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَهَا كَهَيْئَةِ الدُّخَانِ مِنَ الْجَهْدِ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ * يَغْشَى النَّاسَ هَذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ} قَالَ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَسْقِ اللَّهَ لِمُضَرَ، فَإِنَّهَا قَدْ هَلَكَتْ. قَالَ " لِمُضَرَ إِنَّكَ لَجَرِيءٌ ". فَاسْتَسْقَى فَسُقُوا. فَنَزَلَتْ {إِنَّكُمْ عَائِدُونَ} فَلَمَّا أَصَابَتْهُمُ الرَّفَاهِيَةُ عَادُوا إِلَى حَالِهِمْ حِينَ أَصَابَتْهُمُ الرَّفَاهِيَةُ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ} قَالَ يَعْنِي يَوْمَ بَدْرٍ.
Яҳё, Абу Муовиядан, у Аъмашдан, у Муслимдан, у Масруқдан ривоят қилади: Абдуллаҳ айтди: Бу (духон воқеаси) шу сабабли бўлдики, Қурайш Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга осий бўлгач, у киши уларга қарши Юсуф (давридаги) йиллар каби (қаҳатчилик) йиллар (келиши)ни сўраб дуо қилдилар. Шунда уларни қаҳатчилик ва машаққат тутди, ҳатто суякларни едилар; киши осмонга қараб, машаққатдан ўзи билан осмон орасини тутундек кўрадиган бўлди. Шунда Аллаҳ таоло «Бас, осмон очиқ тутун келтирадиган кунни кут. (У) одамларни ўраб олади, бу аламли азобдир» (оятини) нозил қилди. (Масруқ) айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, Музар (қабиласи) учун Аллаҳдан ёмғир сўранг, чунки улар ҳалок бўлди, дейилди. У: «Музар учунми? Сен ростдан ҳам журъатлисан» дедилар. Сўнг ёмғир сўрадилар, уларга ёмғир берилди. Шунда «Албатта сизлар қайтувчисизлар» (ояти) нозил бўлди. Уларга фаровонлик етганда, фаровонлик етган пайтдаги ҳолатларига қайтдилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла «Биз жуда қаттиқ тутиб оладиган кун — албатта Биз интиқом олувчимиз» (оятини) нозил қилди. (Абдуллаҳ): Яъни Бадр кунини (назарда тутади), деди.