حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ، قَالَ كَانَ مَرْوَانُ عَلَى الْحِجَازِ اسْتَعْمَلَهُ مُعَاوِيَةُ، فَخَطَبَ فَجَعَلَ يَذْكُرُ يَزِيدَ بْنَ مُعَاوِيَةَ، لِكَىْ يُبَايِعَ لَهُ بَعْدَ أَبِيهِ، فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ شَيْئًا، فَقَالَ خُذُوهُ. فَدَخَلَ بَيْتَ عَائِشَةَ فَلَمْ يَقْدِرُوا {عَلَيْهِ} فَقَالَ مَرْوَانُ إِنَّ هَذَا الَّذِي أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِ {وَالَّذِي قَالَ لِوَالِدَيْهِ أُفٍّ لَكُمَا أَتَعِدَانِنِي}. فَقَالَتْ عَائِشَةُ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ فِينَا شَيْئًا مِنَ الْقُرْآنِ إِلاَّ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ عُذْرِي.
Мусо ибн Исмоил, Абу Авонадан, у Абу Бишрдан, у Юсуф ибн Моҳакдан ривоят қилади: Марвон Ҳижозга (ҳоким эди), уни Муовия тайинлаган эди. У хутба қилиб, Язид ибн Муовияни — отасидан кейин унга байъат қилиниши учун — зикр қила бошлади. Шунда Абдураҳмон ибн Абу Бакр унга бир нарса (эътироз) айтди. (Марвон): Уни тутинг! деди. Шунда у Оишанинг уйига кириб кетди, улар унга кучлари етмади. Марвон: Бу Аллаҳ у ҳақида «Ота-онасига: Уф сизларга, мени (қайта тирилишдан) қўрқитасизларми? деган киши» (оятини) нозил қилган кишидир, деди. Шунда Оиша ҳижоб ортидан: Аллаҳ биз ҳақимизда Қуръандан ҳеч нарса нозил қилмаган, фақат Аллаҳ менинг узримни (покланишимни) нозил қилган, холос, деди.