حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، سَمِعْتُ عُرْوَةَ، قُلْتُ لِعَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَقَالَتْ إِنَّمَا كَانَ مَنْ أَهَلَّ بِمَنَاةَ الطَّاغِيَةِ الَّتِي بِالْمُشَلَّلِ لاَ يَطُوفُونَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ} فَطَافَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْمُسْلِمُونَ. قَالَ سُفْيَانُ مَنَاةُ بِالْمُشَلَّلِ مِنْ قُدَيْدٍ. وَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَالِدٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ نَزَلَتْ فِي الأَنْصَارِ كَانُوا هُمْ وَغَسَّانُ قَبْلَ أَنْ يُسْلِمُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ. مِثْلَهُ. وَقَالَ مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ كَانَ رِجَالٌ مِنَ الأَنْصَارِ مِمَّنْ كَانَ يُهِلُّ لِمَنَاةَ ـ وَمَنَاةُ صَنَمٌ بَيْنَ مَكَّةَ وَالْمَدِينَةِ ـ قَالُوا يَا نَبِيَّ اللَّهِ كُنَّا لاَ نَطُوفُ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ تَعْظِيمًا لِمَنَاةَ. نَحْوَهُ.
Ҳумайдий, Суфёндан, у Зуҳрийдан: Урвани эшитдим: Мен Оишага (розияллаҳу анҳо) (Сафо ва Марва орасида саъй ҳақида) дедим. У: Мушаллалдаги тоғут Манот (бути) номидан иҳром боғлаганлар Сафо ва Марва орасида саъй қилмасдилар. Шунда Аллаҳ таоло «Албатта Сафо ва Марва Аллаҳнинг шиорларидандир» (оятини) нозил қилди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва мусулмонлар саъй қилдилар, деди. Суфён: Манот — Қудайд (яқинида)ги Мушаллалда эди, деди. Абдураҳмон ибн Холид Ибн Шиҳобдан: Урва айтди: Оиша: Бу Ансорлар ҳақида нозил бўлди, улар Исломга киришларидан олдин Ғассон (қабиласи) билан бирга Манот учун иҳром боғлардилар, деди, деб шунга ўхшаш (ривоят қилди). Маъмар Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан: Ансордан баъзи эркаклар Манот учун иҳром боғлардилар — Манот Макка билан Мадина орасидаги бут эди — улар: Эй Аллаҳнинг Набийси, биз Манотни улуғлаб, Сафо ва Марва орасида саъй қилмасдик, дедилар, деб шунга ўхшаш (ривоят қилди).