حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ فِي الْجَنَّةِ شَجَرَةً يَسِيرُ الرَّاكِبُ فِي ظِلِّهَا مِائَةَ عَامٍ لاَ يَقْطَعُهَا، وَاقْرَءُوا إِنْ شِئْتُمْ {وَظِلٍّ مَمْدُودٍ}".
Али ибн Абдуллаҳ, Суфёндан, у Абуз Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) — у буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етказади — ривоят қилади: «Албатта жаннатда шундай дарахт борки, отлиқ унинг соясида юз йил юрса ҳам, уни кесиб ўтолмайди. Хоҳласангиз ўқинг: Ва чўзилган соя» дедилар.