حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، وَقَالَ، عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ صَارَتِ الأَوْثَانُ الَّتِي كَانَتْ فِي قَوْمِ نُوحٍ فِي الْعَرَبِ بَعْدُ، أَمَّا وُدٌّ كَانَتْ لِكَلْبٍ بِدَوْمَةِ الْجَنْدَلِ، وَأَمَّا سُوَاعٌ كَانَتْ لِهُذَيْلٍ، وَأَمَّا يَغُوثُ فَكَانَتْ لِمُرَادٍ ثُمَّ لِبَنِي غُطَيْفٍ بِالْجُرُفِ عِنْدَ سَبَا، وَأَمَّا يَعُوقُ فَكَانَتْ لِهَمْدَانَ، وَأَمَّا نَسْرٌ فَكَانَتْ لِحِمْيَرَ، لآلِ ذِي الْكَلاَعِ. أَسْمَاءُ رِجَالٍ صَالِحِينَ مِنْ قَوْمِ نُوحٍ، فَلَمَّا هَلَكُوا أَوْحَى الشَّيْطَانُ إِلَى قَوْمِهِمْ أَنِ انْصِبُوا إِلَى مَجَالِسِهِمُ الَّتِي كَانُوا يَجْلِسُونَ أَنْصَابًا، وَسَمُّوهَا بِأَسْمَائِهِمْ فَفَعَلُوا فَلَمْ تُعْبَدْ حَتَّى إِذَا هَلَكَ أُولَئِكَ وَتَنَسَّخَ الْعِلْمُ عُبِدَتْ.
Иброҳим ибн Мусо, Ҳишомдан, у Ибн Журайждан: Ато айтди: Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо): Нуҳ қавмида бўлган бутлар кейин араблар орасига ўтди: Вадд — Давматул Жандалда Калб (қабиласи)ники эди; Сувў — Ҳузайлники эди; Яғус — Муродники, кейин Саба яқинидаги Журуф (жойи)да Бану Ғутайфники эди; Яъуқ — Ҳамдонники эди; Наср — Ҳимярники, Зул Калў хонадони учун эди. Булар Нуҳ қавмидаги солиҳ кишиларнинг номлари эди. Улар ҳалок бўлганларида шайтон уларнинг қавмига: Улар ўтирган мажлисларига ҳайкаллар (тимсоллар) ўрнатиб, уларни ўша (солиҳлар)нинг номлари билан атанглар, деб васваса қилди. Улар шундай қилдилар, (аммо ўшанда) ибодат қилинмади. Бас, қачонки ўшалар ҳалок бўлиб, илм йўқолганда, уларга ибодат қилинди.