حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَابِسٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، إِنَّهَا تَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصْرِ قَالَ كُنَّا نَرْفَعُ الْخَشَبَ بِقَصَرٍ ثَلاَثَةَ أَذْرُعٍ أَوْ أَقَلَّ، فَنَرْفَعُهُ لِلشِّتَاءِ فَنُسَمِّيهِ الْقَصَرَ.
Муҳаммад ибн Касир, Суфёндан, у Абдураҳмон ибн Обисдан ривоят қилади: Мен Ибн Аббосни (эшитдим): «У (дўзах) қаср (сарой) каби учқунлар отади» (ояти ҳақида): Биз ёғочни уч зираъ ёки ундан камроқ (узунликда) кўтарардик, уни қиш учун (сақлаб) қўярдик ва уни «қаср» деб атардик, деди.