حَدَّثَنَا قَبِيصَةُ بْنُ عُقْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِ عَبْدِ اللَّهِ الشَّأْمَ فَسَمِعَ بِنَا أَبُو الدَّرْدَاءِ فَأَتَانَا فَقَالَ أَفِيكُمْ مَنْ يَقْرَأُ فَقُلْنَا نَعَمْ. قَالَ فَأَيُّكُمْ أَقْرَأُ فَأَشَارُوا إِلَىَّ فَقَالَ اقْرَأْ. فَقَرَأْتُ {وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَى * وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى * وَالذَّكَرِ وَالأُنْثَى}. قَالَ أَنْتَ سَمِعْتَهَا مِنْ فِي صَاحِبِكَ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ وَأَنَا سَمِعْتُهَا مِنْ فِي النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهَؤُلاَءِ يَأْبَوْنَ عَلَيْنَا.
Қабиса ибн Уқба, Суфёндан, у Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан ривоят қилади: Мен Абдуллаҳ (ибн Масъуд)нинг саҳобаларидан бир гуруҳ билан Шомга кирдим. Абуд Дардо биз ҳақимизда эшитиб, бизнинг олдимизга келди ва: Орангизда ўқийдиган (қори) борми? деди. Биз: Ҳа, дедик. У: Қайсингиз энг (яхши) қори? деди. Улар мени ишора қилдилар. У: Ўқи, деди. Мен «Вал-лайли изаа яғшо, ван-наҳори изаа тажалло, ваз-закари вал-унса» (деб) ўқидим. У: Сен уни ўз устозинг (Абдуллаҳ)нинг оғзидан эшитганмисан? деди. Мен: Ҳа, дедим. У: Мен ҳам уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг оғзидан эшитганман, аммо булар (аҳли Шом) бизга (бу қироатни) қабул қилмайдилар (эътироз билдиради), деди.