حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، غُنْدَرٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُ جُنْدَبًا الْبَجَلِيَّ، قَالَتِ امْرَأَةٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أُرَى صَاحِبَكَ إِلاَّ أَبْطَأَكَ. فَنَزَلَتْ {مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى}
Муҳаммад ибн Башшор, Муҳаммад ибн Жаъфар Ғундардан, у Шуъбадан, у Асвад ибн Қайсдан: Жундуб Бажалийни эшитдим: Бир аёл: Эй Расулуллаҳ, мен сенинг соҳибинг (Жибрил) сени кечиктирган (ташлаб кетган)дан бошқа нарса деб ўйламайман, деди. Шунда «Роббинг сени тарк этмади ва ғазаб ҳам қилмади» (ояти) нозил бўлди.