حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ إِلَى الْبَطْحَاءِ فَصَعِدَ إِلَى الْجَبَلِ فَنَادَى " يَا صَبَاحَاهْ ". فَاجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ قُرَيْشٌ فَقَالَ " أَرَأَيْتُمْ إِنْ حَدَّثْتُكُمْ أَنَّ الْعَدُوَّ مُصَبِّحُكُمْ أَوْ مُمَسِّيكُمْ، أَكُنْتُمْ تُصَدِّقُونِي ". قَالُوا نَعَمْ. قَالَ " فَإِنِّي نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَىْ عَذَابٍ شَدِيدٍ ". فَقَالَ أَبُو لَهَبٍ أَلِهَذَا جَمَعْتَنَا تَبًّا لَكَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ} إِلَى آخِرِهَا.
Муҳаммад ибн Салом, Абу Муовиядан, у Аъмашдан, у Амр ибн Муррадан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Батҳо (жойига) чиқиб, тоғга чиқдилар ва: «Эй саҳар (хавфи)!» деб нидо қилдилар. Шунда Қурайш у кишининг олдига тўпланди. У: «Агар мен сизларга душман сизларга эрталаб ёки кечқурун ҳужум қилади деб айтсам, мени тасдиқлармидингиз?» дедилар. Улар: Ҳа, дедилар. У: «Мен сизларга қаттиқ азоб олдидан огоҳлантирувчиман» дедилар. Абу Лаҳаб: Шунинг учун бизни йиғдингми? Ҳалокат бўлсин сенга, деди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла «Абу Лаҳабнинг икки қўли ҳалок бўлди» (сурасини) охиригача нозил қилди.