حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَبُو يَعْقُوبَ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، أَنَّ أَبَا طَلْحَةَ، قَالَ غَشِيَنَا النُّعَاسُ وَنَحْنُ فِي مَصَافِّنَا يَوْمَ أُحُدٍ ـ قَالَ ـ فَجَعَلَ سَيْفِي يَسْقُطُ مِنْ يَدِي وَآخُذُهُ، وَيَسْقُطُ وَآخُذُهُ.
Ишоқ ибн Иброҳим ибн Абдурраҳмон Абу Яъқуб бизга айтди, Ҳусайн ибн Муҳаммад бизга айтди, Шайбон бизга айтди, у Қатодадан, Анас бизга айтди, Абу Талҳа деди: Уҳуд куни биз сафларимизда турганимизда бизни уйқу босди. Менинг қиличим қўлимдан туша бошлади, мен уни олар эдим, яна тушар, яна олар эдим.