حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنِ ابْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قِيلَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ {ادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُوا حِطَّةٌ} فَدَخَلُوا يَزْحَفُونَ عَلَى أَسْتَاهِهِمْ، فَبَدَّلُوا وَقَالُوا حِطَّةٌ، حَبَّةٌ فِي شَعَرَةٍ ".
Муҳаммад менга айтди, Абдурраҳмон ибн Маҳдий бизға айтди, у Ибн ал-Муборакдан, у Маъмардан, у Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У деди: «Бани Исроилга: «Эшикдан сажда қилган ҳолда киринглар ва «ҳитта (гуноҳларимизни тўк)» денглар» дейилди. Улар орқалари билан судралиб кирдилар ва (сўзни) ўзгартириб: «ҳитта» ўрнига «ҳаббатун фи шаъра (сочда (яширинган) бир дон)» дедилар.»