حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى {وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ} أَنَّهَا نَزَلَتْ فِي مَالِ الْيَتِيمِ إِذَا كَانَ فَقِيرًا، أَنَّهُ يَأْكُلُ مِنْهُ مَكَانَ قِيَامِهِ عَلَيْهِ، بِمَعْرُوفٍ.
Ишоқ менга айтди, Абдуллаҳ ибн Нумайр бизга хабар берди, Ҳишом бизга айтди, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан, Аллаҳ таолонинг «Ким бой бўлса, иффат сақласин (етим молини емасин), ким фақир бўлса, маъруф билан есин» деган сўзи ҳақида: У (оят) етим моли ҳақида нозил бўлди — агар (валий) фақир бўлса, унинг устида тургани (меҳнати) ўрнига, ундан маъруф билан ейди.