حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ هَلَكَتْ قِلاَدَةٌ لأَسْمَاءَ فَبَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي طَلَبِهَا، رِجَالاً فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ وَلَيْسُوا عَلَى وُضُوءٍ. وَلَمْ يَجِدُوا مَاءً، فَصَلَّوْا وَهُمْ عَلَى غَيْرِ وُضُوءٍ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ. يَعْنِي آيَةَ التَّيَمُّمِ.
Муҳаммад бизга айтди, Абда бизга хабар берди, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оиша розияллаҳу анҳодан: У айтди: Асмонинг бир маржони йўқолди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни қидиришга бир неча киши юборди. Намоз вақти кирди, улар таҳоратсиз эдилар, сув ҳам топмадилар. Шунда улар таҳоратсиз намоз ўқиди. Шунда Аллаҳ — яъни таяммум оятини — нозил қилди.