باب قَوْلُهُ {وَمَا لَكُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ} إِلَى {الظَّالِمِ أَهْلُهَا}
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، قَالَ كُنْتُ أَنَا وَأُمِّي، مِنَ الْمُسْتَضْعَفِينَ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад менга айтди, Суфён бизга айтди, у Убайдуллаҳдан: Мен Ибн Аббосни айтаётганини эшитдим: У айтди: Мен ва онам мустазъафлардан (заиф саналганлардан) эдик.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، تَلاَ {ِلاَّ الْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ} قَالَ كُنْتُ أَنَا وَأُمِّي مِمَّنْ عَذَرَ اللَّهُ. وَيُذْكَرُ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ {حَصِرَتْ} ضَاقَتْ {تَلْوُوا} أَلْسِنَتَكُمْ بِالشَّهَادَةِ. وَقَالَ غَيْرُهُ الْمُرَاغَمُ الْمُهَاجَرُ. رَاغَمْتُ هَاجَرْتُ قَوْمِي. {مَوْقُوتًا} مُوَقَّتًا وَقْتَهُ عَلَيْهِمْ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Ҳаммод ибн Зайд бизга айтди, у Айюбдан, у Ибн Абу Мулайкадан: Ибн Аббос «Фақат эркаклар, аёллар ва болалардан бўлган мустазъафлар (мустасно)» (оятини) тиловат қилди ва деди: Мен ва онам Аллаҳ узрли қилганлардан эдик. Ибн Аббосдан зикр қилинади: «Ҳасират» — сиқилди (торайди). «Талву» — гувоҳликда тилларингизни (эгаб ёлғон аралаштиришингиз). Бошқаси деди: «ал-Муроғам» — ҳижрат (қиладиган жой). «Роғамту» — қавмимдан ҳижрат қилдим. «Мавқута» — вақтли, уларга вақти белгиланган.