حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو إِيَاسٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مُغَفَّلٍ، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ وَهْوَ عَلَى نَاقَتِهِ ـ أَوْ جَمَلِهِ ـ وَهْىَ تَسِيرُ بِهِ وَهْوَ يَقْرَأُ سُورَةَ الْفَتْحِ أَوْ مِنْ سُورَةِ الْفَتْحِ قِرَاءَةً لَيِّنَةً يَقْرَأُ وَهْوَ يُرَجِّعُ.
Одам ибн Абу Иёс, Шуъбадан: Бизга Абу Иёс айтиб берди: Абдуллаҳ ибн Муғаффални эшитдим: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни туялари — ёки туяси — устида, у (туя) у кишини олиб (юриб) борайтганида, Фатҳ сурасини ёки Фатҳ сурасидан (бир қисмини) юмшоқ қироат билан ўқиётганларини кўрдим — ўқиб (овозни) тебратиб такрорлардилар.