حَدَّثَنَا يَحْيَى، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنِ الْمُلاَعَنَةِ، وَعَنِ السُّنَّةِ، فِيهَا عَنْ حَدِيثِ، سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ أَخِي بَنِي سَاعِدَةَ أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلاً وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً، أَيَقْتُلُهُ أَمْ كَيْفَ يَفْعَلُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ فِي شَأْنِهِ مَا ذَكَرَ فِي الْقُرْآنِ مِنْ أَمْرِ الْمُتَلاَعِنَيْنِ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " قَدْ قَضَى اللَّهُ فِيكَ وَفِي امْرَأَتِكَ ". قَالَ فَتَلاَعَنَا فِي الْمَسْجِدِ وَأَنَا شَاهِدٌ، فَلَمَّا فَرَغَا قَالَ كَذَبْتُ عَلَيْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ أَمْسَكْتُهَا. فَطَلَّقَهَا ثَلاَثًا قَبْلَ أَنْ يَأْمُرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ فَرَغَا مِنَ التَّلاَعُنِ، فَفَارَقَهَا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " ذَاكَ تَفْرِيقٌ بَيْنَ كُلِّ مُتَلاَعِنَيْنِ ". قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَكَانَتِ السُّنَّةُ بَعْدَهُمَا أَنْ يُفَرَّقَ بَيْنَ الْمُتَلاَعِنَيْنِ، وَكَانَتْ حَامِلاً، وَكَانَ ابْنُهَا يُدْعَى لأُمِّهِ، قَالَ ثُمَّ جَرَتِ السُّنَّةُ فِي مِيرَاثِهَا أَنَّهَا تَرِثُهُ وَيَرِثُ مِنْهَا مَا فَرَضَ اللَّهُ لَهُ. قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنْ جَاءَتْ بِهِ أَحْمَرَ قَصِيرًا كَأَنَّهُ وَحَرَةٌ، فَلاَ أُرَاهَا إِلاَّ قَدْ صَدَقَتْ وَكَذَبَ عَلَيْهَا، وَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَسْوَدَ أَعْيَنَ ذَا أَلْيَتَيْنِ، فَلاَ أُرَاهُ إِلاَّ قَدْ صَدَقَ عَلَيْهَا ". فَجَاءَتْ بِهِ عَلَى الْمَكْرُوهِ مِنْ ذَلِكَ.
Яҳё, Абдураззоқдан, у Ибн Журайждан: Менга Ибн Шиҳоб мулаъана (лиъан) ва ундаги суннат ҳақида — Бану Соиданинг биродари Саҳл ибн Саъднинг ҳадисидан — хабар берди: Ансордан бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, айтинг-чи, бир киши хотини билан бирга (бошқа) бир эркакни топса, уни ўлдирадими, ёки у қандай қилсин? деди. Аллаҳ унинг иши ҳақида Қуръанда зикр қилган лиъанлашанлар масаласини нозил қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ сен ва сенинг хотининг ҳақида ҳукм қилди» дедилар. (Саҳл) айтди: Улар масжидда лиъанлашдилар, мен гувоҳ эдим. Улар тугатганида, у: Агар уни ушлаб қолсам, мен унга ёлғон айтган бўламан, эй Расулуллаҳ, деди ва уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — лиъанлашишдан фароғат топганларида — буюрмасидан олдин уч (талоқ билан) талоқ қилди ва уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурида ажратди (қўйиб юборди). У: «Ўша (ажралиш) ҳар бир лиъанлашган икки киши орасидаги ажралишдир» дедилар. Ибн Журайж: Ибн Шиҳоб айтди: Бу иккаласидан кейин суннат — лиъанлашган икки киши ораси ажратилиши бўлди. У (аёл) ҳомиладор эди, унинг ўғли онасига нисбат бериб чақирилар эди. Сўнг унинг меросида суннат — у (ўғил) ундан (онасидан) мерос олиши ва Аллаҳ унга фарз қилган (улушдан) у (она) ундан мерос олиши (қоидаси) жорий бўлди, деди. Ибн Журайж Ибн Шиҳобдан, у Саҳл ибн Саъд Соидийдан бу ҳадисда: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар у (аёл) — гўё калтакесакдек — қизил, пакана (бола) туғса, мен уни фақат рост айтган ва у (эр) унга ёлғон айтган деб биламан; агар у қора, кўзлари катта, дум-ёғли (бола) туғса, мен уни фақат у (эр) унга рост айтган деб биламан» дедилар. У (аёл) шулардан ёқтиримсизи (қораси)да (бола) туғди (деб ривоят қилди).