حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ حَفْصَةَ، عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ، قَالَتْ كُنَّا نُنْهَى أَنْ نُحِدَّ عَلَى مَيِّتٍ فَوْقَ ثَلاَثٍ، إِلاَّ عَلَى زَوْجٍ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا، وَلاَ نَكْتَحِلَ، وَلاَ نَطَّيَّبَ، وَلاَ نَلْبَسَ ثَوْبًا مَصْبُوغًا، إِلاَّ ثَوْبَ عَصْبٍ، وَقَدْ رُخِّصَ لَنَا عِنْدَ الطُّهْرِ إِذَا اغْتَسَلَتْ إِحْدَانَا مِنْ مَحِيضِهَا فِي نُبْذَةٍ مِنْ كُسْتِ أَظْفَارٍ، وَكُنَّا نُنْهَى عَنِ اتِّبَاعِ الْجَنَائِزِ.
Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб, Ҳаммод ибн Зайддан, у Айюбдан, у Ҳафсадан, у Умму Атийядан ривоят қилади: У: Биз бир ўлик учун уч (кун)дан ортиқ ҳидод тутишдан қайтарилар эдик, фақат эр учун тўрт ой ўн кун (бундан мустасно); сурма қўймас, атир суртмас, бўялган кийим киймас эдик, фақат асб (ямандаги ип-мато) кийимини (кияр эдик). Ва бизга — биримиз ҳайзидан ғусл қилган пайтда покланганимизда — бироз тирноқ қуст (хушбўй дори)дан (ишлатишга) рухсат берилган эди. Ва биз жанозаларга эргашишдан қайтарилар эдик, деди.