حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَيْدِ الْمِعْرَاضِ قَالَ " مَا أَصَابَ بِحَدِّهِ فَكُلْهُ، وَمَا أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَهْوَ وَقِيذٌ ". وَسَأَلْتُهُ عَنْ صَيْدِ الْكَلْبِ فَقَالَ " مَا أَمْسَكَ عَلَيْكَ فَكُلْ، فَإِنَّ أَخْذَ الْكَلْبِ ذَكَاةٌ، وَإِنْ وَجَدْتَ مَعَ كَلْبِكَ أَوْ كِلاَبِكَ كَلْبًا غَيْرَهُ فَخَشِيتَ أَنْ يَكُونَ أَخَذَهُ مَعَهُ، وَقَدْ قَتَلَهُ، فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّمَا ذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ عَلَى كَلْبِكَ وَلَمْ تَذْكُرْهُ عَلَى غَيْرِهِ ".
Абу Нуъайм, Закариёдан, у Омирдан, у Адий ибн Ҳотимдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан миърод (учли таёқ/ўқ)нинг ови ҳақида сўрадим. У: «Унинг ўткир (учи) билан текканини е; унинг кўндаланг (ён)и билан теккани — вақийз (зарбдан ўлган)дир (ебма)» дедилар. Мен ундан ит ови ҳақида сўрадим. У: «У сен учун ушлаб қолганини е, чунки итнинг (овни) тутиши закот (ҳалол қилиш)дир. Агар сенинг итинг ёки итларинг билан бирга бошқа ит ҳам топсанг ва уни (ўша ит) ўша (ов) билан тутиб, уни ўлдирган бўлишидан қўрқсанг, ема, чунки сен Аллаҳнинг исмини ўз итингга айтдинг, бошқасига айтмадинг» дедилар.