حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعٍ، عَنْ جَدِّهِ، رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِذِي الْحُلَيْفَةِ، فَأَصَابَ النَّاسَ جُوعٌ، فَأَصَبْنَا إِبِلاً وَغَنَمًا، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي أُخْرَيَاتِ النَّاسِ، فَعَجِلُوا فَنَصَبُوا الْقُدُورَ، فَدُفِعَ إِلَيْهِمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِالْقُدُورِ فَأُكْفِئَتْ، ثُمَّ قَسَمَ فَعَدَلَ عَشَرَةً مِنَ الْغَنَمِ بِبَعِيرٍ، فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ، وَكَانَ فِي الْقَوْمِ خَيْلٌ يَسِيرَةٌ فَطَلَبُوهُ فَأَعْيَاهُمْ، فَأَهْوَى إِلَيْهِ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ اللَّهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الْبَهَائِمِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ، فَمَا نَدَّ عَلَيْكُمْ فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا ". قَالَ وَقَالَ جَدِّي إِنَّا لَنَرْجُو ـ أَوْ نَخَافُ ـ أَنْ نَلْقَى الْعَدُوَّ غَدًا، وَلَيْسَ مَعَنَا مُدًى، أَفَنَذْبَحُ بِالْقَصَبِ فَقَالَ " مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ فَكُلْ، لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ، وَسَأُخْبِرُكُمْ عَنْهُ، أَمَّا السِّنُّ عَظْمٌ وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ ".
Мусо ибн Исмоил, Абу Авонадан, у Саид ибн Масруқдан, у Абоя ибн Рифўа ибн Рофиъдан, у бобоси Рофиъ ибн Хадиждан ривоят қилади: У: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Зул Ҳулайфада эдик. Одамларни очлик тутди, биз туялар ва қўйларга (ўлжага) эга бўлдик. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамларнинг энг охирида (ортда) эдилар. Улар шошилиб, қозонлар тикдилар (ўрнатдилар). Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга етиб келдилар, қозонларни (ағдаришни) буюрдилар, улар ағдарилди. Сўнг у тақсимлади, ўн қўйни бир туяга тенг қилдилар. Улардан бир туя қочди. Қавмда оз отлар бор эди, улар уни изладилар, у уларни чарчатди. Шунда бир киши унга ўқ билан қаратди, Аллаҳ уни тўхтатди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта бу ҳайвонларда ёввойи (ҳайвон)ларнинг ваҳшийлиги каби ваҳшийлик бордир. Сизларга қайсиси (қочиб) ғолиб келса, унга мана шундай қилинглар» дедилар. (Рофиъ) айтди: Бобом: Биз эртага душман билан учрашишни умид қиламиз — ёки қўрқамиз, бизда пичоқлар йўқ, қамиш (қасаб) билан сўяймизми? деди. У: «Қонни оқизиб (жонини олувчи) ва унга Аллаҳнинг исми айтилган нарсани е, фақат тиш ва тирноқ (билан сўйилганини) эмас. Бу ҳақда сизларга айтаман: тиш — суяк; тирноқ эса — Ҳабашларнинг пичоқларидир» дедилар.