حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَدِيَّ بْنَ حَاتِمٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمِعْرَاضِ فَقَالَ " إِذَا أَصَبْتَ بِحَدِّهِ فَكُلْ، فَإِذَا أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَقَتَلَ فَإِنَّهُ وَقِيذٌ، فَلاَ تَأْكُلْ ". فَقُلْتُ أُرْسِلُ كَلْبِي. قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ وَسَمَّيْتَ، فَكُلْ ". قُلْتُ فَإِنْ أَكَلَ قَالَ " فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّهُ لَمْ يُمْسِكْ عَلَيْكَ، إِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ ". قُلْتُ أُرْسِلُ كَلْبِي فَأَجِدُ مَعَهُ كَلْبًا آخَرَ. قَالَ " لاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّكَ إِنَّمَا سَمَّيْتَ عَلَى كَلْبِكَ، وَلَمْ تُسَمِّ عَلَى آخَرَ ".
Сулаймон ибн Ҳарб, Шуъбадан, у Абдуллаҳ ибн Абус Сафардан, у Шаъбийдан ривоят қилади: Адий ибн Ҳотимни (розияллаҳу анҳу) эшитдим: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан миърод ҳақида сўрадим. У: «Унинг ўткир (учи) билан теккизсанг, е; унинг кўндаланг (ён)и билан тегиб, ўлдирса, у вақийз (зарбдан ўлган)дир, ема» дедилар. Мен: Итимни қўйиб юбораман (овга), дедим. У: «Итингни қўйиб юбориб, (Бисмиллаҳ деб) номласанг, е» дедилар. Мен: Агар у (итни ўзи) еса-чи? дедим. У: «Ема, чунки у сен учун ушламади, балки ўзи учун ушлади» дедилар. Мен: Итимни қўйиб юбораман, у билан бирга бошқа итни топаман (нима қилай)? дедим. У: «Ема, чунки сен фақат ўз итингга (Бисмиллаҳ деб) номладинг, бошқасига номламадинг» дедилар.