حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مُحَاصِرِينَ قَصْرَ خَيْبَرَ، فَرَمَى إِنْسَانٌ بِجِرَابٍ فِيهِ شَحْمٌ، فَنَزَوْتُ لآخُذَهُ، فَالْتَفَتُّ فَإِذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ
Абул Валид, Шуъбадан, у Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Абдуллаҳ ибн Муғаффалдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Биз Хайбар қалъасини қамал қилиб турган эдик. Бир киши ичида ёғ бўлган халтани (қалъадан) ташлади. Мен уни олиш учун сапчидим, сўнг ўгирилдим — мана Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (турибдилар)! Мен у кишидан уялдим, деди.