حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَنْفَجْنَا أَرْنَبًا وَنَحْنُ بِمَرِّ الظَّهْرَانِ، فَسَعَى الْقَوْمُ فَلَغَبُوا، فَأَخَذْتُهَا فَجِئْتُ بِهَا إِلَى أَبِي طَلْحَةَ فَذَبَحَهَا، فَبَعَثَ بِوَرِكَيْهَا ـ أَوْ قَالَ بِفَخِذَيْهَا ـ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَبِلَهَا.
Абул Валид, Шуъбадан, у Ҳишом ибн Зайддан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Биз Марриз Заҳронда бир қуённи (ин)дан ҳуркитиб (чиқариб) юбордик. Қавм (унинг ортидан) югурди ва чарчади. Мен уни тутдим ва уни Абу Талҳага келтирдим, у уни бўғизлади. Сўнг унинг икки сон(орқа қисм)ини — ёки икки болдарини — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга юборди, у уни қабул қилдилар, деди.