حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ عَطَسَ رَجُلاَنِ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَشَمَّتَ أَحَدَهُمَا وَلَمْ يُشَمِّتِ الآخَرَ. فَقَالَ الرَّجُلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ شَمَّتَّ هَذَا وَلَمْ تُشَمِّتْنِي. قَالَ " إِنَّ هَذَا حَمِدَ اللَّهَ، وَلَمْ تَحْمَدِ اللَّهَ ".
Одам ибн Абу Иёс, Шуъбадан: Бизга Сулаймон Таймий айтиб берди: Анасни (розияллаҳу анҳу) шундай деяётганини эшитдйм: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида икки киши аксирди, у киши улардан бирига (жавоб) бердилар, иккинчисига бермадилар. Ўша киши: Эй Расулуллаҳ, сен бунга (жавоб) бердинг, менга бермадинг, деди. У: «Албатта бу — Аллаҳга ҳамд айтди, сен эса Аллаҳга ҳамд айтмадинг» дедилар.