حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا غِرْتُ عَلَى امْرَأَةٍ مَا غِرْتُ عَلَى خَدِيجَةَ، وَلَقَدْ هَلَكَتْ قَبْلَ أَنْ يَتَزَوَّجَنِي بِثَلاَثِ سِنِينَ، لِمَا كُنْتُ أَسْمَعُهُ يَذْكُرُهَا، وَلَقَدْ أَمَرَهُ رَبُّهُ أَنْ يُبَشِّرَهَا بِبَيْتٍ فِي الْجَنَّةِ مِنْ قَصَبٍ، وَإِنْ كَانَ لَيَذْبَحُ الشَّاةَ ثُمَّ يُهْدِي فِي خُلَّتِهَا مِنْهَا.
Убайд ибн Исмоил, Абу Усомадан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Мен ҳеч бир аёлга Хадижага рашк қилгандек рашк қилмаганман, ҳолбуки у мени никоҳига олишдан уч йил олдин вафот этган эди — чунки мен у кишининг уни зикр қилаётганини эшитар эдим. Ва Робби у кишига уни жаннатдаги қамишдан бўлган бир уй билан суюнчилашни буюрган эди. У киши қўй сўйса, ундан унинг дўстларига ҳадя қилиб юборар эдилар, деди.