حَدَّثَنَا ابْنُ سَلاَمٍ، أَخْبَرَنَا عَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَعْضِ حِيطَانِ الْمَدِينَةِ، فَسَمِعَ صَوْتَ إِنْسَانَيْنِ يُعَذَّبَانِ فِي قُبُورِهِمَا فَقَالَ " يُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرَةٍ، وَإِنَّهُ لَكَبِيرٌ، كَانَ أَحَدُهُمَا لاَ يَسْتَتِرُ مِنَ الْبَوْلِ، وَكَانَ الآخَرُ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ ". ثُمَّ دَعَا بِجَرِيدَةٍ فَكَسَرَهَا بِكِسْرَتَيْنِ أَوْ ثِنْتَيْنِ، فَجَعَلَ كِسْرَةً فِي قَبْرِ هَذَا، وَكِسْرَةً فِي قَبْرِ هَذَا، فَقَالَ " لَعَلَّهُ يُخَفَّفُ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا ".
Ибн Салом, Абийда ибн Ҳумайд Абу Абдураҳмондан, у Мансурдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Аббосдан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадина боғларидан биридан чиқдилар ва қабрларида азобланаётган икки инсоннинг овозини эшитдилар. У: «Бу иккови азобланмоқда, ҳолбуки катта (ишда деб ўйлаган нарса)да эмас азобланмоқда — ҳолбуки у (аслида) каттадир: улардан бири бавлдан беркинмас эди, иккинчиси чақимчилик билан юрар эди» дедилар. Сўнг бир хурмо новдаси сўраб, уни икки бўлакка — ёки икки(га) — синдирдилар ва бир бўлакни бунга қабрига, бир бўлакни бунга қабрига қўйдилар ва: «Эҳтимол — улар қуримаса — икковидан (азоб) енгиллатилади» дедилар.